Jan Jakub Kolski
Jedyny polski reżyser o rozpoznawalnym, konsekwentnym stylu. Stworzył nieistniejącą, ale bardzo polską prowincję, która jest "wszędzie czyli nigdzie", przedziwną mitologię miejsc i ludzi żyjących z dala od zgiełku świata, ale pełnych trudnych emocji i często tragicznych wyborów. Ten skrajny indywidualista, "waleczny wilk samotnik", wybrał najbardziej zespołowy i najbardziej uzależniony od techniki proces tworzenia dzieła sztuki. Umie tak "zahipnotyzować" aktorów i ekipę (a nawet zwierzęta i pogodę...), że wszyscy grają na podaną przez niego nutę. Potrafił znaleźć tajemny, wspólny "język" obrazów i uczuć czytelny dla ludzi z różnych kultur. Łączy nadwrażliwość z siłą fizyczną, najgrubsze przekleństwa z czułą opieką nad starym, pękniętym drzewem a stałą aktywność z ucieczkami do swoich "eremów". Jak sam twierdzi, mógłby być rzeźbiarzem - wtedy zapewne w najtwardszych materiałach tworzyłby, jak Vigeland czy Rodin, serie postaci o bardziej wyczuwalnym niż widzialnym elemencie tajemnicy. Chyba największy paradoks jego twórczości polega na tym, że pomimo nagród zdobytych na najbardziej prestiżowych festiwalach filmowych, musi walczyć o budżety na nowe projekty. Ale nie rezygnuje - bo wtedy to nie byłby Jan Jakub Kolski.
Muzyka współ-gra, współ-reżyseruje akcję i ten szczególny, swoisty rytm i klimat filmów Kolskiego. Kompozytor uwzględnia w partyturze barwę i jakość wszystkich głosów i od-głosów, także echo i ciszę (bo cisza to też muzyka).