Józef i Joszko Broda
Duet wart całej orkiestry. Joszko to nie pseudonim tylko węgierskie zdrobnienie imienia Józef. Syn odziedziczył po ojcu nie tylko imię, ale także talent, inwencję, góralską dumę, nieokiełznaną wyobraźnię i praktyczną pamięć kilkusetletniej przebogatej tradycji Tatr, Karpat, Bramy Morawskiej - krainy o płynnych granicach. Te "południowe korzenie" są bardzo ważne dla muzykującego "od zawsze" rodu Brodów. Sam Joszko mawia, że do Budapesztu ma tylko 300 kilometrów, a Lublin to dla niego "daleka zagranica". Rozumie to każdy, kto czytał "Dziennik podróży do Tatrów" Seweryna Goszczyńskiego. Góralską kulturę, obyczaj i muzykę stworzyła nieprawdopodobna mieszanka genów i tradycji, także wpływy węgierskie - "madziarskie". To, co gra rodzinny duet nad duetami Ojciec i Syn Broda można nazywać na wiele sposobów: world music, etno, folk, "góralska muzyka" itd. itd. ale świetnie się sprawdza jako żywa część najbardziej nowoczesnych i modnych trendów muzycznych. Joszko najchętniej jako dziecko sięgał po trombitę, drumlę, prastare fujarki pasterskie i jest wierny temu instrumentarium przy najtrudniejszych, najbardziej ambitnych projektach. Ale jeśli tylko zechce to zagra jak sam tetmajerowski Zwyrtała na skrzypkach (do których - na szczęście - gnał go Ojciec), albo okarynie, liściu bzu i z każdym muzykiem, któremu "coś w duszy gra". Wojciech Waglewski, "doświadczony pracownik muzyczny" twierdzi, że ich twórczość jest najwyższej próby, a "każdy obywatel posiadający wystarczającą ilość zwojów mózgowych" powinien docenić "wiedzę, wirtuozerię, wyobraźnię" tych naprawdę wyjątkowych, kultowych już postaci.