Urszula Dudziak
Oprócz legendarnego głosu-orkiestry ma jeszcze owo "coś", co trudno nazwać jednym słowem - talent połączony z niesforną duszą, niechęć do osiadania na laurach, sprzeciw wobec "etykietek" przypinanych przez krytyków, który szybko "przekuwa" na nowe nagrania, poczucie smaku czasu i wielką wrażliwość na reakcje publiczności... To wszystko powoduje, że Urszula Dudziak tak dobrze odnajduje się w świecie jazzu, który z natury swej polega na nieustannych, zaskakujących zmianach. Chociaż swoim głosem mogłaby obdzielić niezły ensemble lub chórek wciąż zdaje się dowodzić, że to nie tylko wokalne możliwości (5 oktaw!) decydują o randze artystycznej jej dokonań. To zaledwie podstawa, punkt wyjścia - "odbicia się". Dudziak lubi eksperymenty, poszukiwania, projekty dziwne i oparte na elementach niemożliwości, obecności "czwartego wymiaru". Jak dźwiękiem oddać plastykę "Malowanego ptaka" Jerzego Kosińskiego? Ano, można - tylko przeczytajcie i posłuchajcie...
Urszula Dudziak: "...może sekretem mojego dobrego samopoczucia jest właśnie fakt, że jestem cały czas jakby nad ziemią... Trochę jak ptak". A 50 nagranych płyt jest naprawdę wysokich lotów.