Hanna i Antoni Gucwińscy
"Z kamerą wśród zwierząt" - rzadko kiedy zdarza się tak odpowiadający prawdzie tytuł. Autorzy i realizatorzy programu rzeczywiście przebywali WŚRÓD zwierząt. Który operator kamery może się pochwalić, że siedział z kamerą na... hipopotamie? Jakiej innej ekipie filmowej małe niedźwiadki wspinały się po nogach, kapucynki wskakiwały na głowy a lemury przegryzały kable i kradły mikrofony? Dzięki temu my, widzowie, siedząc przed telewizorami też byliśmy wśród zwierząt. I nie tylko widzieliśmy z bliska jak wyglądają, ale i wiedzieliśmy co czują, czego się boją, jakie mają potrzeby. To dlatego z zapartym tchem słuchaliśmy o losach wielkich kotów i małych małpek. I wszystkie zwierzęta (nie tylko te egzotyczne) stawały się nam po prostu bliskie. Kto się nie wzruszał losami małych tygrysiątek i gorylków chowanych na smoczku? Kto obojętnie patrzył na parę małpek, które tak bardzo pragnęły potomka, że ukradły nowonarodzone maleństwo innej parze? Na pewno można "przełożyć" działanie tego programu na frekwencję we wrocławskim ZOO (i wielu innych...). Albo nawet obliczyć jak wielu dobrych zoologów i zootechników wychowało się na opowieściach, poradach lub pod okiem Hanny i Antoniego Gucwińskich. Ale nie ma takiego instrumentu badawczego, który by zmierzył i DOCENIŁ skalę i siłę ich oddziaływania na serca i umysły wielkiej części polskiego społeczeństwa.